زين آتش نهفته كه در سينه من است

  خوشيد شعله اي است كه در آسمان گرفت

مناجات المحبين

الها !

مرا از ان بندگانت قرار ده كه در دود آتش عشقي كه تو در خرمنشان افكندي تصوير روشن تورا ديدند و خانه دل براي ورود تو از اغيار تهي كردند.

آنانكه سينه هايشان مملو از هواي طاعت توست ، آنانكه اسوه هاي خلايقند و اوج ترين پرواز ها در آسمان تو خاص آنان است.

آنانكه تو طالب مناجاتشان و خريدار  راز و نيازشان هستي.

آنانكه كه پيشانيشان سجده گاه عظمت توست و چشمانشان بي خواب خدمت تو و اشكهايشان روان خشيت تو و قلبهايشان متعلق محبت تو و دلهايشان لرزان مهابت تو.

اي آنكه ماهتاب رخسار تو روشنايي راه و زيبايي نگاه عاشقان توست.

اي انكه تنزه جمالت دلهاي عارفان را جلاي اشتياق مي بخشد.

اي آرزوي آرزومندان و اي اشتياق مشتاقان و اي اميد اميدواران و اي عشق عاشقان و اي غايب شيفتگان و اي نهايت والگان و اي درد دردمندان.

مرا پايي ده كه فقط به در خانه تو توانم آمد و دستي كه فقط سحوري در خانه تو توانم زد.

مرا چشمي ده كه فقط گريان تو باشد و سينه اي كه فقط سوزان تو.

به من نگاهي ده كه جز روي تو نتواند ديد و گوشي كه جز صداي تو نتواند شنيد.

خودت را معشوق ترين من قرار ده و مرا عاشق ترين خويش .

مبادا كه چشمه محبت من به برگه هاي گل آلود ديگران بريزد.

مباد كه دل من اسير جز تو شود و پيشاني قلبم بر خاك محبت ديگري بسايد.

مرغ دلم كه در دام توست مباد كه ياد آشيان كند.

مرا شايستگي بهره مندي از كنارت بخش.

اي پاسخ دهنده و اي اجابت كننده، اي گل بخشش ديگران از گلزار تو، اي باغبان رحمت.